Fugitive Poets: నిర్లక్ష్యంపై పోరాటం..
Allen Tate, Merrill Moore, Robert Penn Warren, John Crowe Ransom
అంతులేని నిర్లక్ష్యానికి, అవమానానికి గురైన వారు ఒకొక్కరూ ఒక్కో రకంగా స్పందిస్తారు. ఒకవేళ వారు సాహితీకారులైతే, అక్షరాలను అస్త్రాలుగా చేసుకొని ప్రతిఘటన పోరాటాన్ని కొనసాగిస్తారు. అమెరికా దక్షిణ ప్రాంత సాహిత్య చరిత్రలో అలాంటి వారే ‘ఫ్యూజిటివ్ కవులు’.
తమను తాము దక్షిణ అమెరికా నుంచి పారిపోయిన వారిగా పేర్కొన్న వీరిలో ఎక్కువ మంది వండర్బిల్ట్ యూనివర్సిటీకి చెందిన కవులు, మేధావులు. 1922 మధ్యకాలంలో ప్రచురితమైన ‘ది ఫ్యూజిటివ్’ అనే పత్రిక వీరి ఆలోచనలకు కేంద్రంగా పనిచేసింది. ఈ పత్రిక చుట్టూ ఏర్పడిన సాహిత్య వర్గమే ఫ్యూజిటివ్ కవులుగా ప్రసిద్ధి చెందింది.
ఈ సమూహం ఏర్పడటానికి ఉన్న చారిత్రక నేపథ్యం గమనించాల్సినది. ఆ కాలంలో అమెరికా దక్షిణ ప్రాంతాన్ని సాంస్కృతికంగా వెనుకబడి ఉన్న ప్రాంతంగా విమర్శించారు. ఈ ప్రాంతాన్ని ‘సహారా ఆఫ్ ది బొజార్ట్’ అంటూ హెచ్.ఎల్. మెకెన్ అభివర్ణించాడు. ఈ ధోరణి ఆ ప్రాంత రచయితలు, మేధావుల్లో కదలికకు కారణమైంది. ఈ విమర్శకు సాహిత్యపరంగా సమాధానం ఇవ్వాలనే ఉద్దేశంతో ఫ్యూజిటివ్ కవులు తమ రచనలను ప్రారంభించారు.
ఈ సమూహం కేవలం సాహిత్య ప్రయోగం కాదని, అది ఒక ప్రాంతీయ గౌరవాన్ని తిరిగి స్థాపించాలనే ప్రయత్నమని నిరూపించారు. ఈ సమూహంలో జాన్ క్రో రాన్సమ్, అలెన్ టేట్, రాబర్ట్ పెన్ వారెన్, డొనాల్డ్ డేవిడ్సన్ వంటి ప్రముఖులు ఉన్నారు. ఈ సమూహంలో ఎక్కువ మంది కవులు, విమర్శకులు, మేధావులు, దార్శనికులు. వీరి రచనల్లో కవిత్వం, విమర్శ పరస్పర సంబంధంతో అభివృద్ధి చెందాయి.
ఫ్యూజిటివ్ కవుల ప్రధాన లక్షణం వారి కవిత్వ దృష్టికోణం. ఆ కాలంలో ప్రాచుర్యంలోకి వస్తున్న ఆధునిక భావోద్వేగ కవిత్వానికి భిన్నంగా, వీరు కవిత్వంలో కట్టుదిట్టమైన నిర్మాణాన్ని, స్పష్టమైన దృశ్యాల రూపకల్పనను, మరియు వ్యంగ్యాన్ని కీలకంగా పరిగణించారు. వీరి అభిప్రాయం ప్రకారం, కవిత్వం కేవలం భావోద్వేగ ప్రవాహం కాదు, ఒక శిల్పం.
ఈ దృష్టిలో వీరు సంప్రదాయ ఛందస్సులు, కవితా నిర్మాణాలను సమర్థించారు. వీరు ఆధునిక భావోద్వేగ కవిత్వాన్ని తిరస్కరించడం ద్వారా, సాహిత్యాన్ని ఒక నియంత్రిత వ్యవస్థలో బంధించారన్న విమర్శలు లేకపోలేదు. అయితే, కవిత్వానికి ఒక క్రమబద్ధతను తిరిగి తీసుకువచ్చారన్న వాదన కూడా ఉంది. ఒకవైపు, వీరి దృష్టికోణం కవిత్వాన్ని గంభీరంగా మార్చింది. మరోవైపు, అది స్వేచ్ఛా వ్యక్తీకరణను కొంతవరకు పరిమితం చేసింది.
ఈ సమూహం తరువాతి దశలో అమెరికన్ సాహిత్య విమర్శలో ఒక ప్రధాన ఉద్యమమైన ‘న్యూ క్రిటిసిజం’ అభివృద్ధికి పునాది వేసింది. ఈ విమర్శా పద్ధతి ప్రకారం, సాహిత్య కృతిని రచయిత జీవితం లేదా చారిత్రక నేపథ్యంతో కాకుండా, కృతిలోని అంతర్గత నిర్మాణం ఆధారంగా విశ్లేషించాలి. ఈ విధానం సాహిత్య అధ్యయనంలో ఒక కొత్త మార్గాన్ని చూపించింది.
ఫ్యూజిటివ్ కవులలో చాలామంది తర్వాతి కాలంలో ‘సదరన్ ఆగ్రేరియన్’ ఉద్యమంలో చురుగ్గా పాల్గొన్నారు. ఈ ఉద్యమం పరిశ్రమీకరణను వ్యతిరేకించింది. సంప్రదాయ వ్యవసాయ జీవన విధానాన్ని సమర్థించింది. ఈ భావజాలం ‘ఐ విల్ టేక్ మై స్టాండ్’ అనే పేరుతో వచ్చిన పుస్తకంలోని వ్యాసాల్లో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
మొదట పాత దక్షిణం నుంచి పారిపోయినట్లు తమను తాము ‘ఫ్యూజిటివ్’గా పేర్కొన్న ఈ కవులు, తరువాత అదే సంప్రదాయాలను రక్షించే దిశగా వెళ్లారు. ఈ మార్పు వారి ఆలోచనలోని సంక్లిష్టతను సూచిస్తుంది.
కాగా, ఈ సమూహంలో మహిళా ప్రాతినిధ్యం తక్కువగా ఉండటం అప్పట్లో విమర్శలకు గురైంది. లారా రిడింగ్ ఈ వర్గంతో కలిసినప్పటికీ, ఆమెకు తగినంత గుర్తింపుగానీ, గౌరవంగానీ ఇవ్వలేదన్న ఆరోపణలు ఉన్నాయి. ఇది ఆ కాలంలోని సాహిత్య వర్గాల లింగ అసమానతను ప్రతిబింబిస్తుంది.
ఏదిఏమైనా, ఫ్యూజిటివ్ కవులు అమెరికా దక్షిణ ప్రాంతంలో ఒక సాహిత్య పునరుజ్జీవనానికి కారణమయ్యారు. వారు కవిత్వాన్ని క్రమబద్ధంగా, శిల్పాత్మకంగా అభివృద్ధి చేయడంలో కీలక పాత్ర పోషించారు. భావోద్వేగ స్వేచ్ఛను నియంత్రించడం, సంప్రదాయాలకు అధిక ప్రాధాన్యం ఇవ్వడం వారి ద్వంద్వ ధోరణులకు నిదర్శనం. ఈ స్వభావమే ఈ సమూహాన్ని సాహిత్య చరిత్రలో ప్రాముఖ్యంగా నిలబెడుతున్నదని విశ్లేషకుల అభిప్రాయం.
