Skip to content
జాతీయం › వార్తలు

స్వేచ్ఛా వాణిజ్య ఒప్పందాలతో రైతులకు ముప్పు

Prajapaksham 17 Nov 2026 0 నిమిషాల పఠనం జాతీయం
స్వేచ్ఛా వాణిజ్య ఒప్పందాలతో రైతులకు ముప్పు

Telangana Agriculture: రైతులకు గుడ్‌న్యూస్‌.. రాయితీపై విత్తనాలు.. యాసంగిలో ఆరుతడి పంటలకు ప్రోత్సాహం!

రచయిత: డాక్టర్‌ కోలాహలం రామ్‌ కిశోర్‌, అసోసియేట్‌ ప్రొఫెసర్‌ (రిటైర్డ్‌)

స్వేచ్ఛా వాణిజ్య ఒప్పందాలు (ఫ్రీ ట్రేడ్‌ అగ్రిమెంట్స్‌) దేశాల మధ్య వ్యాపారాన్ని సులభతరం చేయడానికి, దిగుమతి సుంకాలను తగ్గించడానికి ఉద్దేశించినవే. అయితే వ్యవసాయ రంగంలో ఇలాంటి ఒప్పందాలు అన్ని దేశాలకు ఒకే విధమైన ప్రయోజనాలను అందించవు. ముఖ్యంగా చిన్న కమతాలు, అధిక ఉత్పత్తి వ్యయాలు, పరిమిత ప్రభుత్వ మద్దతుతో వ్యవసాయం చేస్తున్న భారత రైతులకు ఇవి తీవ్ర పోటీని సృష్టించే ప్రమాదం ఉంది. అఖిల భారత కిసాన్‌ సభ (ఏఐకెఎస్‌) జాతీయ ప్రధాన కార్యదర్శి విజూ కృష్ణన్‌ వ్యక్తం చేస్తున్న ఆందోళనను ఈ నేపథ్యంలో పరిశీలించాలి. ఆయన హెచ్చరిక కేవలం రాజకీయ విమర్శ కాదు. దేశ వ్యవసాయ భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన కీలకమైన ప్రశ్న.

భారత వ్యవసాయ రంగం నిర్మాణమే ఈ ప్రమాదాన్ని మరింత తీవ్రం చేస్తోంది. వ్యవసాయ గణాంకాల ప్రకారం దేశంలో 86 శాతం కమతాలు రెండు హెక్టార్లలోపు విస్తీర్ణం కలిగిన చిన్న, సన్నకారు రైతులవే. 2021 తాత్కాలిక అంచనాల ప్రకారం ఈ వాటా 88 శాతానికి చేరింది. భారతీయ రిజర్వు బ్యాంకు విశ్లేషణ ప్రకారం వ్యవసాయ రంగం దేశ జిడిపిలో సుమారు 18 శాతం వాటా కలిగి ఉన్నప్పటికీ, దాదాపు 46 శాతం శ్రామికశక్తికి ఉపాధి కల్పిస్తోంది. అంటే వ్యవసాయంపై ఆధారపడుతున్న జనాభా విస్తృతంగా ఉంది. అమెరికా, యూరప్‌, ఆస్ట్రేలియా వంటి దేశాలతో పోటీపడే స్థాయిలో మన రైతులకు భూమి, పెట్టుబడి, యంత్రాలు, ఆధునిక సాంకేతికత, ప్రభుత్వ ఆర్థిక సహాయం అందుబాటులో లేవు.

వాణిజ్య ఒప్పందాల వల్ల విదేశీ వ్యవసాయ ఉత్పత్తులపై దిగుమతి సుంకాలు తగ్గితే వాటి ధరలు భారత మార్కెట్లో పోటీగా మారవచ్చు. ముఖ్యంగా అమెరికా మొక్కజొన్న, సోయాబీన్‌ నూనె, బాదం, వాల్‌నట్స్‌, యాపిల్స్‌, న్యూజిలాండ్‌ పాల ఉత్పత్తులు, యూరప్‌ వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల దిగుమతులు పెరిగే అవకాశం ఉంది. ఈ దేశాల్లో వ్యవసాయానికి భారీ సబ్సిడీలు, బీమా, పరిశోధన, మార్కెటింగ్‌ సదుపాయాలు అందుబాటులో ఉన్నాయి. అక్కడి రైతులు తక్కువ ధరకు ఉత్పత్తులను అంతర్జాతీయ మార్కెట్లలో విక్రయించగలుగుతున్నారు. మన రైతులు మాత్రం విత్తనాలు, ఎరువులు, పురుగుమందులు, విద్యుత్తు, కూలీల ఖర్చులతో సతమతమవుతున్నారు. ఇలాంటి అసమాన పరిస్థితుల్లో స్వేచ్ఛా పోటీని సమాన పోటీగా పరిగణించడం వాస్తవాలను విస్మరించడమే.

దీనికి మన దిగుమతుల గణాంకాలే నిదర్శనం. కేంద్ర వాణిజ్య మంత్రిత్వ శాఖ పార్లమెంటుకు సమర్పించిన వివరాల ప్రకారం 2023లో భారత్‌ 47.39 లక్షల టన్నుల పప్పుధాన్యాలను దిగుమతి చేసుకుంది. 2021లో ఈ దిగుమతులు 26.99 లక్షల టన్నులే. అంటే రెండేళ్లలో గణనీయంగా పెరిగాయి. 2024 ఏప్రిల్‌ నుంచి నవంబర్‌ వరకు మరో 41.50 లక్షల టన్నుల పప్పుధాన్యాలు దిగుమతి అయ్యాయి. ఇదే సమయంలో 2023లో వంటనూనెల దిగుమతులు 157.09 లక్షల టన్నులకు చేరాయి. దేశీయంగా పప్పుధాన్యాలు, నూనెగింజలు పండించే రైతులకు తగిన ధరలు కల్పించలేకపోతున్నప్పుడు దిగుమతులపై మరింత ఆధారపడటం వ్యవసాయ స్వావలంబనకు విరుద్ధం.

మరోవైపు, భారత్‌ ఇప్పటికే పలు దేశాలతో వాణిజ్య ఒప్పందాలను కుదుర్చుకుంది. బ్రిటన్‌తో ఒప్పందం 2026 జులైలో అమల్లోకి వచ్చింది. న్యూజిలాండ్‌తో ఒప్పందం ఆమోద ప్రక్రియలో ఉండగా, యూరోపియన్‌ యూనియన్‌తో చర్చలు 2026 జనవరిలో ముగిశాయి. అమెరికాతో మధ్యంతర వాణిజ్య ఒప్పందానికి సంబంధించిన చట్రంపై అంగీకారం కుదిరినా, తుది ఒప్పందం విషయంలో చర్చలు కొనసాగుతున్నాయి. ప్రభుత్వం కొన్ని సున్నితమైన వ్యవసాయ రంగాలకు రక్షణ కల్పించామని చెబుతోంది. అయితే ఒప్పందాల అసలు ప్రభావం వాటిలోని సుంకాల తగ్గింపు, దిగుమతి పరిమితులు, రక్షణ నిబంధనల అమలుపైనే ఆధారపడి ఉంటుంది.

ఈ ఒప్పందాలపై రైతు సంఘాల అభ్యంతరాలకు మరో ముఖ్యమైన కారణం కనీస మద్దతు ధర (ఎంఎస్‌పి) సమస్య. రైతులు పండించిన పంటలకు చట్టబద్ధమైన కనీస మద్దతు ధర కల్పించాలన్న డిమాండ్‌ చాలాకాలంగా పెండింగ్‌లో ఉంది. ఉత్పత్తి వ్యయం పెరుగుతున్నా రైతులకు గిట్టుబాటు ధర లభించడం లేదు. పంట నష్టాలు, అప్పులు, మార్కెట్‌ ఒడిదుడుకులు రైతుల జీవితాలను దుర్భరం చేస్తున్నాయి. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో విదేశీ దిగుమతుల వల్ల దేశీయ మార్కెట్లో ధరలు పడిపోతే రైతుల పరిస్థితి మరింత దిగజారుతుంది. వ్యవసాయ ఉత్పత్తులకు ధరల రక్షణ కల్పించకుండా అంతర్జాతీయ మార్కెట్లకు ద్వారాలు తెరవడం ఎంతవరకు సమంజసమన్నది ప్రభుత్వం సమాధానం చెప్పాల్సిన ప్రశ్న.

ప్రధానమంత్రి మోదీ ప్రభుత్వం రైతుల ఆదాయాన్ని రెట్టింపు చేస్తామని హామీ ఇచ్చింది. కానీ సాగు ఖర్చులు, అప్పుల నుంచి, మార్కెట్‌ అనిశ్చితి నుంచి రైతులకు ఇప్పటికీ విముక్తి లభించలేదు. మరోవైపు కార్మిక చట్టాల మార్పులు, ఉపాధి హామీ పథకానికి నిధుల కొరత, ప్రభుత్వరంగ సంస్థల ప్రైవేటీకరణ వంటి విధానాలు గ్రామీణ ఆర్థిక వ్యవస్థను బలహీనపరుస్తున్నాయన్న విమర్శలున్నాయి. రైతు, వ్యవసాయ కార్మికుడు, పారిశ్రామిక కార్మికుడు వేర్వేరు సమస్యలను ఎదుర్కొంటున్నప్పటికీ వారి జీవనాధారాలపై పడుతున్న ప్రభావం ఒక్కటే.

నల్ల వ్యవసాయ చట్టాలకు వ్యతిరేకంగా 2020లో సాగిన రైతాంగ ఉద్యమం ఐక్య పోరాటాల శక్తిని దేశానికి చాటిచెప్పింది. ఏడాదికిపైగా సాగిన ఆ ఉద్యమం కేంద్ర ప్రభుత్వాన్ని చట్టాలను వెనక్కి తీసుకునేలా చేసింది. ఇప్పుడు విజూ కృష్ణన్‌ పిలుపునిస్తున్న ఐక్య ఉద్యమాల అవసరం కూడా అదే. రైతు సంఘాలు, వ్యవసాయ కార్మిక సంఘాలు, కార్మిక సంఘాలు, ప్రజాసంఘాలు ఉమ్మడి కార్యాచరణతో ముందుకు సాగాలి. నవంబర్‌ 15 నుంచి 18 వరకు తెలంగాణలోని నల్గొండలో జరగనున్న ఏఐకెఎస్‌ 36వ జాతీయ మహాసభలు ఈ ఐక్య కార్యాచరణకు వేదిక కావాలి.

అయితే స్వేచ్ఛా వాణిజ్య ఒప్పందాలన్నింటినీ గుడ్డిగా వ్యతిరేకించడం పరిష్కారం కాదు. దేశీయ రైతుల ప్రయోజనాలకు భంగం కలగకుండా, దిగుమతులపై అవసరమైన రక్షణలు, న్యాయమైన వాణిజ్య నిబంధనలు, పంటలకు చట్టబద్ధమైన మద్దతు ధర, వ్యవసాయానికి తగిన ప్రభుత్వ పెట్టుబడులు ఉండాలి. ఒప్పందాల వివరాలను పారదర్శకంగా ప్రజల ముందుంచి, రైతు సంఘాలతో చర్చించిన తరువాతే నిర్ణయాలు తీసుకోవాలి. విదేశీ వాణిజ్యం ద్వారా దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ అభివృద్ధి చెందడం అవసరమే. కానీ ఆ అభివృద్ధి కోసం రైతుల జీవనాధారాలను బలిపెట్టడం మాత్రం ఆమోదయోగ్యం కాదు. దేశ ఆహార భద్రతకు వెన్నెముకగా ఉన్న రైతాంగాన్ని కాపాడటం ప్రభుత్వ ప్రథమ బాధ్యత కావాలి.

ట్యాగ్‌లు: agriculture editorial