భారత్‌పై అమెరికా బలవంతపు సుంకాలు

తన వాణిజ్య విధానాన్ని రూపొందించుకోవటానికి అమెరికాకు పూర్తి సార్వభౌమ హక్కు ఉంది. ప్రపంచ సరఫరా గొలుసుల్లో బలవంతపు కార్మిక వ్యవస్థను ఎదుర్కోవడానికి దానికి పూర్తి హక్కు ఉంది. అంతర్జాతీయ వాణిజ్యం నుండి బలవంతపు కార్మిక శ్రమను నిర్మూలించాలనే నైతిక ఆవశ్యకతకు భారతదేశంతో సహా కొన్ని దేశాలు మాత్రమే అభ్యంతరం చెప్పగలవు. అయితే, వాషింగ్టన్‌ ఆ లక్ష్యాన్ని సాధించేందుకు ఏ మార్గాన్ని ఎంచుకుందనేది మరింత లోతైన పరిశీలనకు అర్హమైనది.

న్యూఢిల్లీతో ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందం (బిటిఎ)పై చర్చలు జరుపుతూనే, భారతదేశంతో సహా 60 దేశాల నుండి దిగుమతులపై శాశ్వత సెక్షన్‌ 301 సుంకాలను విధించడం ద్వారా ట్రంప్‌ ప్రభుత్వం, వాణిజ్య అమలుకు, వాణిజ్య బలవంతానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని మసకబార్చింది. దీని సందేశం స్పష్టంగా ఉంది. చర్చలు కొనసాగవచ్చు. కానీ, సుంకాలే ప్రధాన ఒత్తిడి సాధనంగా ఉంటాయి.

ఇది భారతదేశానికి ఆందోళన కలిగించాలి. ఎందుకంటే, అదనపు 10 శాతం సుంకం ఆర్థికంగా వినాశకరమైనది కానందుకు కాదు. అది భారతదేశం-అమెరికా వాణిజ్య సంబంధాల స్వరూపాన్ని, మూలాలనే మారుస్తుంది కాబట్టి. చూడగానే భారతదేశం సాపేక్షంగా ఎటువంటి నష్టం లేకుండా బయటపడినట్లు కనిపిస్తుంది.

కార్మికుల బలవంతపు శ్రమతో ఉత్పత్తి చేయబడిన వస్తువుల దిగుమతులను నిషేధించడానికి న్యూఢిల్లీ తన విదేశీ వాణిజ్య విధానాన్ని సవరించిన తరువాత, యు.ఎస్‌. వాణిజ్య ప్రతినిధి కార్యాలయం (యుఎస్‌టిఆర్‌), భారతీయ ఎగుమతులపై ప్రతిపాదిత అదనపు సుంకాన్ని 12.5 శాతం నుండి 10 శాతానికి తగ్గించింది. లిఖితపూర్వక సమర్పణలు, బహిరంగ విచారణలు, ద్వైపాక్షిక సంప్రదింపుల ద్వారా వాషింగ్టన్‌తో నెలల తరబడి నిరంతర సంప్రదింపుల తర్వాత ఇది జరిగిందని వాణిజ్య మంత్రిత్వ శాఖ సరిగ్గానే పేర్కొంది. జెనరిక్‌ ఫార్మాస్యూటికల్స్‌, స్మార్ట్‌ఫోన్‌లు, ఉక్కు, అల్యూమినియం, ఆటో విడిభాగాలు వంటి సెక్షన్‌ 232 సుంకాల పరిధిలోకి ఇప్పటికే వచ్చిన ఉత్పత్తులతో సహా, అమెరికాకు భారతదేశం చేసే ఎగుమతుల్లో దాదాపు 45 శాతం కొత్త సుంకం నుండి మినహాయింపు పొందాయి.

అధిక సుంకాలను ఎదుర్కొంటున్న అనేక పోటీ ఆర్థిక వ్యవస్థలతో పోలిస్తే, భారతదేశం సాపేక్షంగా అనుకూలమైన స్థానాన్ని సంపాదించుకుంది. అది శుభవార్త. దుర్వార్త ఏమిటంటే, భారతదేశం ఒక వ్యూహాత్మక ఓటమిని విస్మరిస్తూ, ఒక వ్యూహాత్మక విజయాన్ని జరుపుకుంటుండవచ్చు. 12.5 శాతం నుండి 10 శాతానికి తగ్గింపు అంశం వార్తల్లో ప్రధానాంశంగా నిలిచింది. కానీ, అసలు కథ సుంకం రేటు కాదు. ఆ సాధనం శాశ్వతత్వం గురించి. సెక్షన్‌ 301 సుంకాలకు గడువు ముగింపు నిబంధన లేదు. నిబంధనలు పాటిస్తున్నట్లు అమెరికా మాత్రమే నిర్ధారించేంత వరకు అవి అమలులో ఉంటాయి. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, వాషింగ్టన్‌ ఏకకాలంలో దర్యాప్తుదారుగా, ప్రాసిక్యూటర్‌గా, న్యాయమూర్తిగా, శిక్ష అమలుదారుగా వ్యవహరిస్తుంది.

అది నియమాల ఆధారిత వాణిజ్యం కాదు. అది నిబంధనలు ఒక పక్షం రాసి, తన విచక్షణ మేరకు అమలు చేసే వాణిజ్యం. ఈ వ్యత్యాసం కీలకమైనది. ఎందుకంటే, భారతదేశం, అమెరికా వాణిజ్య యుద్ధంలో నిమగ్నమైన ప్రత్యర్థులు కాదు. అవి ఒక చారిత్రాత్మక ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందంగా పదేపదే వర్ణించబడుతున్న అంశంపై చర్చలు జరుపుతున్న వ్యూహాత్మక భాగస్వాములు. ఇరుపక్షాల అధికారులు చర్చలు తుది దశలో ఉన్నాయని, కేవలం మార్కెట్‌ ప్రవేశం, వ్యవసాయం, డిజిటల్‌ వాణిజ్యం, పెట్టుబడి, కార్మిక, పర్యావరణ ప్రమాణాలు వంటి కొన్ని క్లిష్టమైన సమస్యలు మాత్రమే పరిష్కారం కాకుండా మిగిలి ఉన్నాయని సూచించారు.

వాణిజ్య ఒప్పందాలు అనిశ్చితిని తగ్గించడానికి ఉద్దేశించబడ్డాయి. అయినప్పటికీ, చర్చలు ముగింపు దశకు చేరుకుంటున్న తరుణంలో వాషింగ్టన్‌ ఒక కొత్త సుంకాల విధానాన్ని సంస్థాగతం చేయాలని నిర్ణయించుకుంది. ఇది ఒక స్పష్టమైన ప్రశ్నను లేవనెత్తుతుంది. అసలు భారతదేశం దేని గురించి చర్చలు జరుపుతోంది? ఒక దేశం అమెరికా డిమాండ్లకు కట్టుబడి, తన దేశీయ చట్టాలను సవరించి, విచారణల్లో పాల్గొని, ప్రక్రియ అంతటా సహకరించినప్పటికీ, శాశ్వత సుంకాలకు లోబడి ఉండాల్సి వస్తే, భవిష్యత్‌కు సంబంధించిన నిబద్ధతలు భిన్నమైన ఫలితాలను ఇస్తాయని నమ్మడం ఎలా?

ఈ వైరుధ్యాన్ని విస్మరించడం కష్టం. కార్మికుల బలవంతపు శ్రమతోనే తయారు చేయబడిన వస్తువుల దిగుమతులను నిషేధించడంలో విఫలమైనందుకే ఈ సుంకాలు విధించామని వాషింగ్టన్‌ వాదిస్తోంది. కోరిన విధంగానే భారతదేశం కచ్చితంగా స్పందించింది. బలవంతపు లేదా నిర్బంధ కార్మిక శ్రమ ద్వారా ఉత్పత్తి చేయబడిన వస్తువుల దిగుమతిని నిషేధిస్తూ, 2026 జూన్‌లో తన విదేశీ వాణిజ్య విధానాన్ని సవరించింది. యుఎస్‌టిఆర్‌ స్వయంగా భారతదేశ విధాన ప్రతిస్పందనను గుర్తించి, దానిని దిగువ 10 శాతం సుంకాల శ్రేణిలోకి మార్చింది. అయినప్పటికీ, సుంకం అలాగే ఉంది.

సుంకాల ఉపశమనం లభిస్తుందనే ఆశతో న్యూఢిల్లీ అమెరికా ఏకపక్ష డిమాండ్లకు తలొగ్గుతూనే ఉండాలా? లేక అటువంటి సమస్యలను ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందం (బిటిఎ) పరిధిలోనే పరిష్కరించుకోవాలని పట్టుబట్టాలా? సమాధానం స్పష్టంగా ఉండాలి. ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందం కేవలం అమెరికా ఏకపక్ష సుంకాల చర్యలతో కలిసి ఉండే పత్రంగా మారడానికి భారతదేశం అనుమతించకూడదు.

అంతే శ్రద్ధకు అర్హమైన మరో ఆందోళన కూడా ఉంది. బలవంతపు కార్మిక శ్రమ పేరుతో సుంకాలు ఒక ప్రమాదకరమైన సంప్రదింపుల సంప్రదాయాన్ని సృష్టిస్తాయి. బిటిఎను ముగించే ముందు విధాన మార్పులను రాబట్టడంలో వాషింగ్టన్‌ విజయం సాధిస్తే, భారతదేశంతో సంప్రదింపులకు ఏకపక్ష ఒత్తిడే అత్యంత ప్రభావవంతమైన వ్యూహం అని భవిష్యత్‌ ప్రభుత్వాలు నిర్ధారణకు రావచ్చు. వచ్చేసారి సమస్య బలవంతపు కార్మిక శ్రమ విధానం కాకపోవచ్చు. అది వాతావరణ నిబద్ధతలు, డిజిటల్‌ నియంత్రణ, డేటా పాలన, వ్యవసాయ రాయితీలు, ఔషధాల ధరలు, మేధో సంపత్తి, కార్మిక ప్రమాణాలు లేదా భారతదేశ భౌగోళిక రాజకీయ సంబంధాలు కూడా కావచ్చు.

నిజానికి, ఇటీవల అమెరికా వాణిజ్య చర్యలు ఇప్పటికే అటువంటి గమనాన్ని సూచిస్తున్నాయి. జాతీయ భద్రతా కారణాల దృష్ట్యా సమర్థించబడిన సెక్షన్‌ 232 సుంకాలు యథాతథంగా కొనసాగుతున్నాయి. పరస్పర సుంకాలు విపరీతంగా పెరిగిపోయాయి. వ్యూహాత్మక అంశాలతో ముడిపడి ఉన్న దేశాల వారీ సుంకాలు సర్వసాధారణమయ్యాయి. అదనపు ఉత్పాదక సామర్థ్యంపై మరో సెక్షన్‌ 301 విచారణ ఇప్పటికే కొనసాగుతోంది.

నేటి 10 శాతం సుంకం సవాలు కాదు. రేపటి సమర్థనే అసలైన సవాలు. సుంకం 10 శాతమైనా లేదా 12.5 శాతమైనా, శాశ్వత విధాన అనిశ్చితి పెట్టుబడులను నిరుత్సాహపరుస్తుంది, సరఫరా నిర్ణయాలను క్లిష్టతరం చేస్తుంది, ఫైనాన్సింగ్‌ ఖర్చులను పెంచుతుంది.

ఇది ఇతర వాణిజ్య భాగస్వాములకు పంపే సందేశం కూడా అంతే ఆందోళనకరమైనది. ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద ఆర్థిక వ్యవస్థ ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందాలకు చర్చలు జరుపుతూనే ఏకపక్ష సుంకాలు విధించడం బహుళపక్ష వాణిజ్య వ్యవస్థ క్రమంగా క్షీణించే ప్రమాదం ఉంది. అంతర్జాతీయ వాణిజ్య చట్టం లేదా ప్రపంచ వాణిజ్య సంస్థ కాకుండా, దేశీయ రాజకీయ పరపతే మార్కెట్‌ ప్రవేశాన్ని నిర్ణయిస్తుందని దేశాలు ఎక్కువగా నిర్ధారణకు రావచ్చు. అది ప్రపంచ వాణిజ్యాన్ని పోటీపడే ప్రభావ క్షేత్రాలుగా విభజించడాన్ని వేగవంతం చేస్తుంది. నియమాల ఆధారిత అంతర్జాతీయ వాణిజ్య వ్యవస్థకు అగ్రగామిగా నిలవడానికి భారతదేశం దశాబ్దాలుగా కృషి చేసింది. కేవలం కొంతమంది పోటీదారుల కంటే తక్కువ సుంకాన్ని పొందిందన్న కారణంతో ఆ సూత్రాన్ని విడిచిపెట్టకూడదు.

వీటన్నిటి అర్థం భారతదేశం ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందం (బిటిఎ) నుండి వైదొలగాలని కాదు. దానికి పూర్తి విరుద్ధంగా, అమెరికాతో మరింత సన్నిహిత ఆర్థిక ఏకీకరణకు ఆధారమైన వ్యూహాత్మక తర్కం ఇప్పటికీ బలంగా ఉంది. ద్వైపాక్షిక వాణిజ్యం వేగంగా విస్తరిస్తోంది. సెమీకండక్టర్లు, రక్షణ రంగ తయారీ, కీలక ఖనిజాలు, స్వచ్ఛ ఇంధనం, కృత్రిమ మేధస్సు, డిజిటల్‌ టెక్నాలజీల రంగాల్లో సహకారం మునుపెన్నడూ లేనంత గాఢంగా ఉంది. సమర్థవంతంగా చర్చలు జరిపి కుదుర్చుకున్న ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందం, సరఫరా గొలుసుల స్థితిస్థాపకతను బలోపేతం చేయగలదు, ప్రపంచ తయారీ రంగం చైనాపై అధికంగా ఆధారపడకుండా వైవిధ్యపరుస్తుంది. భారతీయ ఎగుమతిదారులకు గణనీయమైన అవకాశాలను అందించగలదు.

కానీ, ఈ సంబంధం వ్యూహాత్మకంగా ముఖ్యమైనది కాబట్టే, భారతదేశం రాయితీలతో కాకుండా విశ్వాసంతో చర్చలు జరపాలి. ఏకపక్ష వాణిజ్య చర్యల భవిష్యత్‌ అమలును బిటిఎ స్పష్టంగా ప్రస్తావించాలి. సుంకాలు విధించే ముందు సంప్రదింపుల యంత్రాంగాలను, పారదర్శకమైన సమ్మతి సమీక్షలను, స్వతంత్ర వివాద పరిష్కార ప్రక్రియలను, అంగీకరించిన షరతులు నెరవేరిన తర్వాత సెక్షన్‌ 301 కింద చర్యలను తొలగించడానికి స్పష్టంగా నిర్వచించిన మార్గాలను ఇది ఏర్పాటు చేయాలి. లేకపోతే, ఈ ఒప్పందం వాషింగ్టన్‌ నుండి పదేపదే జరిగే ఏకపక్ష జోక్యాలకు గురయ్యే ప్రమాదం ఉంది.

అలాగే, సుమారు 45 శాతం ఎగుమతులు కొత్త సుంకాల పరిధిలోకి రాలేదని వాణిజ్య మంత్రిత్వ శాఖ సరిగ్గానే నొక్కి చెప్పింది. ఇవి స్పష్టమైన విజయాలు. అయినప్పటికీ, విజయాన్ని అంతిమంగా భారతదేశం సుంకాన్ని 12.5 శాతం నుండి 10 శాతానికి తగ్గించుకోవడానికి చర్చలు జరిపిందా లేదా అనే దానితో కాకుండా, తుది ద్వైపాక్షిక వాణిజ్య ఒప్పందం ఇటువంటి ఏకపక్ష చర్యలు సర్వసాధారణం కాకుండా నిరోధిస్తుందా లేదా అనే దానితో సరిచూసుకోవాలి.

ఒత్తిడిలో చర్చలు జరపడం వల్ల శాశ్వత భాగస్వామ్యాలు అరుదుగా ఏర్పడతాయని చరిత్ర సూచిస్తుంది. అందువల్ల, భారతదేశం బిటిఎ తుది దశలను స్పష్టతతో సమీపించాలి. స్వల్పకాలిక సుంకాల ఉపశమనం కోసం దీర్ఘకాలిక వ్యూహాత్మక స్వయంప్రతిపత్తిని వదులుకునే ప్రలోభాన్ని అది నిరోధించాలి. ఒక సమగ్ర వాణిజ్య ఒప్పందం ఏకపక్ష అడ్డంకులను చట్టబద్ధం చేయకుండా, వాటిని తగ్గించాలని అది పట్టుబట్టాలి.